Mama heeft vandaag vrij

Het was even stil hier op het blog. Na Kerstmis volgde een drukke tijd, en kwam de klad er in. Maar vandaag, op moederdag, toch nog een berichtje van mijn kant. Hopelijk één van vele, een nieuwe start?

Vanochtend stonden ze aan mijn bed; manlief en vijf kinderen. Ontbijt; een nieuwe mok (prachtig beschreven door mijn dochter) vol aardbeien en chocolade en een schilderij van andere dochter. En natuurlijk vele kusjes en knuffels. ’s Middags werden deze rijkdommen nog aangevuld met een nieuwe weegschaal van mijn 15-jarige zoon. Zo één die het altijd doet; geen batterijtjes, geen glazen onderdelen, geen gedoe. Mama heeft er namelijk in de afgelopen drie jaar al meerdere versleten….

Coffee doesn’t ask questions, coffee understands…

Iedereen zat vanochtend, op tijd in de auto voor de kerk, gewassen en gestreken en met twee dezelfde schoenen aan: zonder ruzie, zonder gekibbel. Surrealistisch.

Zoonlief van acht heeft na de lunch de tafel afgeruimd en de vaatwasser aangezet. Dochterlief van elf deed nog een was in de wasmachine (de schat, dat hoeft niet op zondag) en bakt, as I write, pizza voor de hele familie. Mama heeft vandaag vrij. Dat betekent meer tijd voor knuffels, meer tijd voor kusjes, meer tijd voor gesprekjes en, ja, een keer een film kijken op bed……zonder onderbreking (nou ja, bijna dan).

Als ik hier zo op mijn bed zit, om in alle rust te schrijven, gaan mijn gedachten naar al die moeders op aarde die minder geluk hebben dan ik. Moeders aan wie vandaag niet is gedacht, of die geen tijd hebben om na te denken over iets als moederdag; moeders die moeten zwoegen om hun kroost te voeden, die op zoek zijn naar vermiste kinderen, of rouwen om kinderen die ze hebben verloren.

Toen ik ooit mijn tweejarige dochter een uur kwijt was (ze was chips gaan kopen in de supermarkt…huh!?) stond ik doodsangsten uit. Hoe blij was ik toen ik haar, met hulp van vele zoekenden, na een uur weer in mijn armen mocht sluiten. Huilend zat ik ’s avonds bij haar bedje naar haar te kijken, dankbaar dat ze weer onder mijn dak in haar veilige ledikantje lag. Moederschap is het mooiste op aarde, maar soms ook een ware lijdensweg.

En als ik het spoor bijster ben, en even niet meer weet waar ik moet kijken, of welke weg ik in moet slaan….dan heb ik gelukkig zelf ook een moeder naar wie ik kan gaan. Maria, moeder van Jezus, Moeder van moeders, heeft me voorgeleefd hoe ik in vreugde en lijden moeder kan zijn. Je kinderen dragen, alle dagen, op mooie momenten en door alle moeiten heen. Net als Maria, in stilte biddend en vertrouwend dat zij hun eigen weg mogen gaan, aan Gods hand.

Vandaag mag ik koesteren, een dag op de drempel naar morgen. Morgen zullen kinderen gaan uitvliegen en hun vleugels spreiden in de grotere wereld buiten het gezin. Vandaag knuffel ik nog even mijn zesjarige dochter, en heb een goed gesprek met een bijna volwassen zoon. Wat gaat de tijd toch snel voorbij. Maar moederschap blijft, altijd…..

 

Categorieën:Moederdag, Moederschap

Tagged as: , ,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s